تعامل سازنده میان معلم، اداره و اولیا؛ راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش و تربیت دانش آموزان

کیفیت آموزش و تربیت دانش آموزان، بیش از آنکه به یک عامل منفرد وابسته باشد، حاصل هم افزایی میان ارکان اصلی نظام آموزشی است. در این میان، تعامل سازنده میان معلم (به عنوان کنشگر مستقیم کلاس درس)، اداره آموزش وپرورش (به عنوان نهاد سیاست گذار و پشتیبان) و اولیا (به عنوان شریک تربیتی) نقشی تعیین کننده در پیشبرد اهداف آموزشی و پرورشی دارد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات اسنادی، به تبیین ابعاد این تعامل سه گانه، سازوکارهای تحقق آن و پیامدهای آن بر پیشرفت تحصیلی، سلامت روان و رشد اخلاقی–اجتماعی دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که شفافیت نقش ها، ارتباطات دو سویه، حمایت حرفه ای از معلمان، مشارکت هدفمند اولیا و وجود سازوکارهای پاسخ گویی و اعتمادسازی، از مهم ترین پیش نیازهای تعامل موثر است. در مقابل، ابهام نقش ها، ارتباطات مقطعی و تکلیف محور، و شکاف ادراکی میان مدرسه و خانواده از جمله موانع رایج محسوب می شوند. نتیجه گیری حاکی از آن است که نهادینه سازی فرهنگ مشارکت، آموزش مهارت های ارتباطی و ایجاد نظام های منسجم پیگیری و بازخورد، می تواند تعامل معلم–اداره–اولیا را به یک راهبرد پایدار برای ارتقای کیفیت آموزش و تربیت تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

تعامل مدرسه و خانواده ، اداره آموزش وپرورش ، معلم ، مشارکت اولیا ، کیفیت آموزشی ، تربیت دانش آموز