مفهوم شناسی شادی و شادکامی در محیط مدرسه

شادی و شادکامی در محیط مدرسه فراتر از هیجانات زودگذر یا فعالیت های تفریحی، به معنای یک وضعیت پایدار از بهزیستی روان شناختی، احساس ارزشمندی، امنیت و لذت از فرایند یادگیری است. در ادبیات تربیتی، مدرسه شاد به محیطی اطلاق می شود که در آن دانش آموز احساس می کند دیده می شود، محترم شمرده می شود و محیط آموزشی به نیازهای رشدی، عاطفی و اجتماعی او پاسخ می دهد. شادکامی در مدرسه با مفاهیمی نظیر خودکارآمدی، تعلق خاطر و انگیزش درونی گره خورده است؛ بدین معنا که وقتی دانش آموزان احساس کنند در محیطی حمایتگر قرار دارند که در آن فرصت های شکوفایی فراهم است، سطح شادکامی آنان افزایش می یابد. شادی در این بافت، بستر اصلی رشد فکری است و نه مانعی برای آن؛ چرا که هیجانات مثبت، تاب آوری دانش آموزان در برابر چالش های درسی را افزایش داده و آنان را برای مشارکت فعال در فرایندهای آموزشی آماده می کند. از دیدگاه روان شناسی مثبت گرا که در پژوهش های اخیر تربیتی ایران نیز مورد توجه قرار گرفته، مدرسه شاد سازمانی است که نه تنها بر نمرات تحصیلی، بلکه بر سلامت روان و کیفیت تجربه زیسته دانش آموزان تاکید می ورزد (فتحی واجارگاه، ۱۴۰۱؛ نادری و همکاران، ۱۳۹۹).