کاربست ابزارهای دیجیتال در یادگیری مشارکتی و کلاس معکوس در نظام آموزشی

کاربست ابزارهای دیجیتال در یادگیری مشارکتی و کلاس معکوس در نظام آموزشی به عنوان یکی از پیشران های اصلی تحول ساختاری در عصر فناوری، پارادایم های سنتی یاددهی-یادگیری را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. هدف این مقاله مروری، تحلیل جامع، نظام مند و تحلیلی سازوکارهایی است که از طریق آن ها، تلفیق ابزارهای دیجیتال (اعم از سامانه های مدیریت یادگیری، نرم افزارهای اشتراک گذاری و ابزارهای چندرسانه ای) با مدل کلاس معکوس و رویکردهای یادگیری همیارانه، کیفیت فرآیند آموزش، درگیری شناختی و انگیزه ی دانش آموزان را ارتقا می بخشد. روش پژوهش در این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی بوده و با بررسی سیستماتیک پیشینه های پژوهشی، اقدام پژوهی ها و نظریه های تربیتی داخلی و بین المللی انجام گرفته است. یافته های حاصل از واکاوی متون پژوهشی نشان می دهند که جابجایی فرآیند انتقال مستقیم دانش به فضای دیجیتال خارج از کلاس و اختصاص زمان فیزیکی کلاس به فعالیت های تعاملی و حل همیارانه مسئله، به بهبود پایدار عملکرد تحصیلی و ارتقای انگیزه پیشرفت دانش آموزان منجر می شود. ابزارهای دیجیتال با فراهم کردن بسترهای ارتباطی همزمان و غیرهمزمان، فرآیند آموزش همتایان را تسهیل کرده، مهارت های فراشناختی و خودتنظیمی یادگیرندگان را تقویت می نمایند و با ارضای نیازهای عاطفی-اجتماعی، رفتارهای چالش برانگیز کلاسی نظیر اهمال کاری را به حداقل می رسانند. در نتیجه، ارتقای کیفیت نظام آموزشی مستلزم گذار به سمت الگوهای فعال تدریس ترکیبی و توانمندسازی حرفه ای معلمان و نومعلمان در مدیریت پلتفرم های نوین است. چارچوب پیشنهادی این مقاله می تواند به عنوان راهنمای عمل کارآمدی در اختیار مربیان و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ابزارهای دیجیتال ، کلاس معکوس ، یادگیری مشارکتی ، نظام آموزشی ، درگیری شناختی