تامین مالی زنجیره تامین (SCF) به عنوان ابزاری برای بهبود نقدینگی و افزایش درآمد کارمزد بانک: (تغییر از بانکداری سنتی به بانکداری اکوسیستمی)

مسئله اصلی این پژوهش، ناکارآمدی بانکداری سنتی در تامین نقدینگی مورد نیاز حلقه های کوچک زنجیره تامین و همزمان کاهش سودآوری بانک ها از محل درآمدهای کارمزدی است. هدف پژوهش، طراحی و تبیین چارچوب نظری گذار از بانکداری سنتی به بانکداری اکوسیستمی با استفاده از ابزار تامین مالی زنجیره تامین (SCF) به منظور بهبود همزمان نقدینگی بانک و افزایش درآمدهای کارمزدی است. فرضیه اصلی آن است که جایگزینی فاکتورهای تجاری معتبر به جای تسهیلات بلندمدت در ترازنامه بانک، از یک سو نقدشوندگی دارایی ها را افزایش می دهد و از سوی دیگر با دریافت کارمزد به ازای هر فاکتور، منبع درآمدی پایدار و مستقل از نوسانات نرخ سود ایجاد می کند. روش تحقیق حاضر از نوع کیفی و نظریه پردازی قیاسی است. جامعه آماری مفهومی شامل کلیه متون علمی، گزارش های صنعتی و الگوهای اجرایی در حوزه بانکداری اکوسیستمی در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ می باشد. ابزار گردآوری داده ها، مرور نظام مند و تحلیل محتوای کیفی ۴۷ منبع تخصصی (شامل مقالات نمایه شده در پایگاه های علمی معتبر و گزارش های بانکی بین المللی) بوده است. روش تحلیل، ترکیب نظریه های نمایندگی، هزینه مبادله و مدیریت نقدینگی در قالب مدل سه لایه «داده و ارتباطات – تامین مالی – کارمزد» می باشد. یافته های کلیدی نشان می دهد که مدل پیشنهادی، دوره وصول وجوه بانک را از چندین ماه به حداکثر ۹۰ روز کاهش می دهد، نسبت نقدینگی سریع (نسبت دارایی های با نقدشوندگی بالا به بدهی های کوتاه مدت) را تا ۴۰ درصد افزایش می دهد و درآمد کارمزدی هر تراکنش را به طور میانگین بین ۵/۰ تا ۲ درصد از مبلغ فاکتور تامین می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که بانکداری اکوسیستمی مبتنی بر تامین مالی زنجیره تامین می تواند ضمن کاهش هزینه های مبادله برای بنگاه های کوچک، تاب آوری مالی بانک در برابر بحران های نقدینگی را به طور معناداری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

تامین مالی زنجیره تامین ، نقدینگی بانکی ، درآمد کارمزدی ، بانکداری اکوسیستمی ، برات خریداری معکوس