مروری بر نقش پیشران های نهادی، مدیریتی و انسانی در استقرار مدیریت منابع انسانی پایدار

مدیریت منابع انسانی پایدار به عنوان یکی از رویکردهای نوین در حوزه مدیریت سازمانی، نقش مهمی در ایجاد تعادل میان اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی سازمان ها ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، مرور و تحلیل نظام مند ادبیات علمی مرتبط با شناسایی و اولویت بندی پیشران های موثر بر استقرار مدیریت منابع انسانی پایدار با تاکید بر پیشران های نهادی، مدیریتی و انسانی در سازمان های دولتی است. این پژوهش از نظر هدف، توسعه ای–کاربردی و از نظر روش، مروری با رویکرد کتابخانه ای است. داده ها از طریق جستجوی هدفمند و نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و بین المللی گردآوری و با استفاده از تحلیل کیفی و مقایسه ای مورد بررسی قرار گرفتند. مرور مطالعات پیشین نشان می دهد که پیاده سازی مدیریت منابع انسانی پایدار تحت تاثیر مجموعه ای از پیشران های چندبعدی قرار دارد که می توان آن ها را در قالب عوامل نهادی، مدیریتی، انسانی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و ساختاری طبقه بندی کرد. در این میان، ادبیات پژوهش بر نقش محوری عوامل مدیریتی از جمله تعهد مدیریت ارشد، توانمندسازی ساختاری، سیستم های کاری پایدار و مدیریت فرهنگ سازمانی تاکید ویژه دارد. همچنین، عوامل اجتماعی، سیاست ها و مقررات دولتی، فشار ذی نفعان، مسئولیت اجتماعی، تنوع نیروی کار، بومی سازی فرایندهای منابع انسانی و تاب آوری سازمانی به عنوان پیشران های مکمل و اثرگذار در موفقیت استقرار مدیریت منابع انسانی پایدار شناسایی شده اند. نتایج مرور نشان می دهد که در اغلب مطالعات، پیشران های مدیریتی در اولویت بالاتری نسبت به سایر عوامل قرار گرفته و نقش تعیین کننده ای در هم افزایی سایر پیشران ها ایفا می کنند. در مجموع، یافته های این مقاله مروری حاکی از آن است که استقرار موفق مدیریت منابع انسانی پایدار در سازمان های دولتی، مستلزم رویکردی جامع و یکپارچه است که در آن، پیشران های مدیریتی به عنوان محور اصلی، در تعامل با پیشران های نهادی و انسانی مورد توجه قرار گیرند. نتایج این پژوهش می تواند مبنای مناسبی برای طراحی مدل های مفهومی، سیاست گذاری منابع انسانی و انجام پژوهش های تجربی آینده، به ویژه در سازمان های عمومی و دولتی، فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی پایدار ، پیشران های نهادی ، سازمان های دولتی