تحلیل فقهی و حقوقی اعتبار قرارداد درمان در موارد عدم اهلیت یا فقدان رضایت صریح بیمار

این پژوهش به تحلیل فقهی و حقوقی اعتبار قرارداد درمان در موارد فقدان اهلیت یا رضایت صریح بیمار پرداخت. مطالعه نشان داد که اهلیت تصمیم گیری و رضایت آگاهانه، دو محور بنیادین مشروعیت قرارداد درمان هستند و فقدان هر یک از آنها، اعتبار حقوقی، اخلاقی و فلسفی قرارداد را محدود می کند. همچنین، شرایط اضطراری به عنوان تنها استثنا، امکان اقدام درمانی بدون رضایت صریح را فراهم می سازد، مشروط بر رعایت ضرورت و حداقل زیان. تحلیل نشان داد که قرارداد درمان صرفا یک توافق حقوقی نیست، بلکه رابطه ای چندبعدی با ابعاد اخلاقی، انسانی و قراردادی است. ارائه چارچوب تحلیلی سه محوره شامل اهلیت، رضایت و ضرورت، ابزاری برای تصمیم گیری انتقادی پزشکان و تضمین حقوق بیمار فراهم می آورد. نتایج پژوهش تاکید نمودند که نادیده گرفتن این اصول، مشروعیت عمل درمانی و اعتبار قرارداد را به مخاطره می اندازد و مستندسازی و آموزش تخصصی ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

قرارداد درمان ، اهلیت بیمار ، رضایت آگاهانه ، مشروعیت اخلاقی ، شرایط اضطراری.