حمایت حقوقی بین المللی از پناهندگان تغییرات اقلیمی: یک بررسی روایی

از آنجا که اصطلاح «پناهنده اقلیمی» در حقوق بین الملل تعریف نشده است، افرادی که به دلیل بحران های آب وهوایی ناگزیر به ترک سرزمین خود می شوند، از حمایت قانونی کافی برخوردار نیستند و با یک «خلاء حمایتی» مواجه اند. هدف: مقاله حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به نقد و بررسی چارچوب های حقوقی بین المللی برای حمایت از آوارگان اقلیمی می پردازد. تمرکز اصلی بر تحلیل نارسایی های کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان و شناسایی ظرفیت های حقوق بشر برای رفع این خلاء است. روش تحقیق: این مقاله یک مرور روایی است که با مطالعه و تحلیل منابع معتبر حقوقی، اسناد بین المللی، و رویه های قضایی کلیدی (به ویژه پرونده تیتیوتا علیه نیوزلند) تدوین شده است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که تمرکز کنوانسیون ۱۹۵۱ بر عنصر «آزار و اذیت»، بزرگ ترین مانع حمایتی است. هرچند رویه قضایی تیتیوتا راه را برای استفاده از اصول حقوق بشری باز کرده است، اما موانعی چون دشواری اثبات خطر قریب الوقوع و نبود اراده سیاسی، همچنان میلیون ها آواره را در برزخ حقوقی باقی گذاشته است. نتیجه گیری: چارچوب های فعلی به دلیل اولویت دادن به حاکمیت دولت ها ناکارآمدند. برای حفاظت موثر از این افراد، ایجاد یک سازوکار منسجم و انسان محور، چه در قالب یک معاهده جدید و چه پروتکلی الحاقی به کنوانسیون تغییرات اقلیمی، یک ضرورت انکارناپذیر است.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، حقوق بنیادین ، مهاجرت اجباری ، پناهندگان اقلیمی