تاثیر خدمات دیجیتال شهر هوشمند بر رضایت و رفاه روانی شهروندان

گسترش شتابان فناوری های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در اواخر قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم، ساختار کالبدی، اجتماعی و مدیریتی زیست بوم های شهری را به شدت دگرگون کرده است. پدیده «شهر هوشمند» به عنوان رویکردی نوین در برنامه ریزی و مدیریت شهری، با بهره گیری از زیرساخت های دیجیتال، اینترنت اشیا (IoT)، هوش مصنوعی (AI) و کلان داده ها (Big Data)، به دنبال بهینه سازی فرآیندها و ارتقای کیفیت زیست شهری است. با این حال، سنجش موفقیت شهرهای هوشمند فراتر از شاخص های سخت افزاری و کالبدی، نیازمند ارزیابی های کیفی در حوزه منابع انسانی است.هدف این مقاله پژوهشی، واکاوی تاثیرات چندبعدی خدمات دیجیتال شهری بر «رضایت شهروندی» و «رفاه روانی» شهروندان است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی با اتکا به مرور نظام مند ادبیات نظری و مطالعات موردی جهانی است. یافته ها نشان می دهند که خدماتی نظیر حمل ونقل هوشمند، دولت الکترونیک، سامانه های سلامت دیجیتال و تعاملات شهروندی آنلاین با کاهش زمان های تلف شده، ارتقای پیش بینی پذیری روزمره، تسهیل دسترسی به خدمات و ارتقای احساس امنیت، به طور معناداری استرس و بار شناختی شهروندان را کاهش داده و رضایت ذهنی آنان را افزایش می دهند. با این وجود، پدیده هایی نظیر «شکاف دیجیتال»، «اضطراب فناورانه» (Technostress) و دغدغه های مربوط به نقض «حریم خصوصی»، به عنوان متغیرهای تعدیل کننده منفی عمل می کنند. در نهایت، این مقاله چارچوبی جامع برای پیاده سازی انسان محور خدمات دیجیتال شهری با هدف بیشینه سازی رفاه روانی شهروندان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، خدمات دیجیتال ، رضایت شهروندی ، رفاه روانی ، کیفیت زندگی ، بار شناختی ، اضطراب فناورانه.