تعامل معلم، دانش آموز و سامانه های هوشمند: بازاندیشی در روابط تربیتی کلاس درس

تحولات فناورانه و گسترش سامانه های هوشمند آموزشی، الگوی تعامل در کلاس درس را دگرگون کرده و ضرورت بازاندیشی در نقش ها، مسئولیت ها و روابط تربیتی را برجسته ساخته است. در چنین محیط هایی، تعامل سه جانبه ی معلم، دانش آموز و سامانه های هوشمند نه تنها بر شیوه های یاددهی–یادگیری اثر می گذارد، بلکه مناسبات قدرت، عاملیت یادگیرنده و جایگاه حرفه ای معلم را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. این مقاله با رویکردی تحلیلی، به بررسی فرصت ها و چالش های این اکوسیستم سه گانه می پردازد؛ از جمله توانمندسازی معلم در مدیریت داده محور، تقویت شخصی سازی یادگیری، و در عین حال مخاطراتی مانند کاهش تعامل انسانی، وابستگی فناورانه و تضعیف قضاوت تربیتی. نتایج نشان می دهد که تحقق یک کلاس درس هوشمند متوازن نیازمند طراحی اخلاقی فناوری، توانمندسازی حرفه ای معلمان و بازتعریف تعاملات آموزشی بر مبنای مشارکت انسان–ماشین است. این بازاندیشی می تواند کیفیت یادگیری و عمق روابط تربیتی را ارتقا دهد، به شرط آن که فناوری در نقش مکمل خرد و تشخیص انسانی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

تعامل انسان–ماشین ، سامانه های هوشمند آموزشی ، نقش معلم ، عاملیت دانش آموز ، یادگیری شخصی سازی شده ، اخلاق فناوری آموزشی ، روابط تربیتی ، کلاس درس هوشمند