تعامل بصری و نمادین نقوش فرش و کاشی در هنر سنتی ایران

هنر سنتی ایران در دو حوزه فرش بافی و کاشی کاری از غنی ترین میراث های بصری جهان به شمار می رود. این پژوهش به بررسی تعامل بصری و نمادین نقوش فرش و کاشی در هنر سنتی ایران می پردازد و چگونگی انتقال مضامین، نمادها و اصول طراحی میان این دو رسانه هنری را تحلیل می کند. با استفاده از روش تحقیق کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی، این مطالعه نشان می دهد که نقوش فرش و کاشی نه تنها از نظام نمادین مشترکی برخوردارند، بلکه در سطوح ساختاری، هندسی و معنایی نیز تعاملات عمیقی با یکدیگر دارند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که عناصر گیاهی، هندسی و خطی در هر دو رسانه از اصول طراحی مشابهی پیروی می کنند و بازتاب دهنده جهان بینی اسلامی-ایرانی هستند. این تعامل در دوره های صفوی و قاجار به اوج خود رسید و امروزه می تواند الهام بخش طراحان معاصر در حوزه هنرهای تجسمی و کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

فرش ایرانی ، کاشی کاری ، نمادگرایی ، تعامل بصری ، هنر اسلامی ، نقوش سنتی.