مطالعه اثربخشی روش تدریس معکوس بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان در محیط مدرسه

هدف از پژوهش حاضر بررسی میزان اثربخشی روش تدریس معکوس بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان در محیط های آموزشی مدرسه است. در نظام های آموزشی سنتی، معلم به عنوان تنها منبع انتقال دانش شناخته می شود و یادگیری اغلب به صورت غیرفعال صورت می گیرد که این امر منجر به کاهش اشتیاق و انگیزه درونی دانش آموزان می گردد. روش تدریس معکوس با جابجایی ارکان آموزش، یعنی انتقال بخش تئوریک به خارج از کلاس و اختصاص وقت کلاس به فعالیت های تعاملی و حل مسئله، سعی در بهبود شاخص های روانی و تحصیلی دارد. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و بر اساس مرور منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از تکنولوژی های نوین و ویدئوهای آموزشی پیش از حضور در کلاس، باعث افزایش خودکارآمدی و استقلال یادگیرندگان می شود. تعاملات گروهی در کلاس معکوس نه تنها یادگیری عمیق را تسهیل می کند، بلکه به دلیل کاهش اضطراب ناشی از سخنرانی های طولانی، انگیزش تحصیلی را به شکل معناداری ارتقا می دهد. نتایج این تحقیق حاکی از آن است که در مدارس مبتنی بر الگوی معکوس، دانش آموزان نسبت به یادگیری دروس سخت مانند علوم و ریاضیات تمایل بیشتری نشان می دهند. در نهایت، این روش به معلمان اجازه می دهد تا نقش تسهیل گر را ایفا کرده و با ارائه بازخوردهای سریع، نیازهای فردی هر دانش آموز را پوشش دهند. اجرای موفق این الگو نیازمند زیرساخت های فناوری و تغییر نگرش در نظام مدیریت آموزشی است تا بتوان پتانسیل های بالقوه دانش آموزان را شکوفا کرد.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، انگیزش تحصیلی ، تکنولوژی آموزشی ، یادگیری فعال ، محیط مدرسه