شناسایی الگوهای مطلوب تعامل آموزشی متناسب با ماهیت دروس تربیت بدنی، ادبیات، شیمی و بهینه سازی شیوه های تدریس

هدف این پژوهش، شناسایی و استقرار الگوهای تعامل آموزشی بهینه متناسب با ماهیت متمایز دروس تربیت بدنی، ادبیات و شیمی جهت ارتقای کیفیت یادگیری است. در این راستا، با بهره گیری از روش تحقیق کیفی و رویکرد داده بنیاد، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان آموزشی گردآوری و تحلیل شدند. مدل تحلیل مطالب بر پایه نظریه ساختن گرایی اجتماعی و تحلیل محتوای استنتاجی تنظیم گردید تا الگوهای کنش و واکنش میان معلم و دانش آموز در هر درس تبیین شود. نتایج حاکی از آن است که برای تربیت بدنی، الگوی تعامل «تجربی-حرکتی»، برای ادبیات، الگوی «گفتمان محور-تفسیری» و برای شیمی، الگوی «اکتشافی-آزمایشگاهی» بهینه ترین کارکرد را دارند. یافته ها نشان داد که ادغام فناوری های آموزشی و رویکردهای یادگیری همیارانه، منجر به افزایش معنادار مشارکت فعال فراگیران در دروس یادشده می شود. همچنین، مدل پیشنهادی تدریس مبتنی بر تمایز، توانست چالش های تعاملی موجود در کلاس های درس را کاهش داده و فرآیند انتقال مفاهیم را تسهیل نماید. این پژوهش در نهایت چارچوبی عملیاتی برای معلمان ارائه می دهد که با انطباق شیوه تدریس بر اساس ذات موضوع درسی، تعاملات کلاس را به سمت یادگیری عمیق و پایدار سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

الگوهای تعامل آموزشی ، دروس تربیت بدنی ، ادبیات و شیمی ، بهینه سازی تدریس ، یادگیری ساختن گرا ، مشارکت فعال فراگیران.