نقش همکاری والدین در فرآیند یاددهی-یادگیری بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان با کم توانی ذهنی؛ چالش ها و فرصت ها

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش همکاری والدین در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان با کم توانی ذهنی انجام شد. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی، به تبیین ابعاد مختلف مشارکت والدین و آثار آن بر مولفه های آموزشی و روان شناختی دانش آموزان پرداخت. نتایج نشان داد که همکاری والدین با مدرسه، از طریق ایجاد ارتباط مستمر با معلمان، پیگیری وضعیت درسی، حمایت عاطفی، نظارت بر تکالیف و فراهم کردن محیطی آرام و انگیزشی در خانه، می تواند به بهبود پیشرفت تحصیلی، افزایش انگیزش، کاهش اضطراب مدرسه و ارتقای سازگاری دانش آموزان منجر شود. در دانش آموزان با کم توانی ذهنی، این نقش از اهمیت بیشتری برخوردار است؛ زیرا آنان برای یادگیری موثر، تنظیم رفتار، افزایش اعتمادبه نفس و مقابله با فشارهای آموزشی، بیش از سایر گروه ها به حمایت منسجم خانواده نیاز دارند. از سوی دیگر، یافته ها بیانگر آن بود که کیفیت رابطه والدین با فرزندان و نوع نگرش آنان نسبت به آموزش، در شکل گیری نگرش تحصیلی مثبت و تقویت خودتنظیمی نقش مهمی دارد. همچنین، هرچه سطح آگاهی والدین نسبت به نیازهای تحصیلی و هیجانی فرزندان بیشتر باشد، احتمال بروز مشکلاتی مانند اضطراب، افت انگیزش و ضعف در عملکرد درسی کاهش می یابد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که تقویت همکاری خانه و مدرسه، آموزش والدین و ایجاد سازوکارهای ارتباطی موثر، از راهبردهای اساسی برای بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان با کم توانی ذهنی است. این همکاری نه تنها به ارتقای وضعیت آموزشی، بلکه به رشد هیجانی و اجتماعی این گروه از دانش آموزان نیز کمک می کند.

کلیدواژه ها:

همکاری والدین ، عملکرد تحصیلی ، کم توانی ذهنی ، اضطراب مدرسه ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی