تحلیل تطبیقی رویکردهای تدریس ادبیات عرب در نظام آموزشی ایران و کشورهای عربی

آموزش ادبیات عرب به عنوان یکی از ارکان اصلی در حفظ میراث زبانی و دینی، در نظام های آموزشی کشورهای مختلف با رویکردهای متفاوتی دنبال می شود. این مقاله به تحلیل تطبیقی رویکردهای تدریس ادبیات عرب در نظام آموزشی ایران و کشورهای عرب زبان می پردازد. در نظام آموزشی ایران، تدریس ادبیات عرب عمدتا با رویکرد «دستورمحور» (Grammar-Translation Method) و با تاکید بر تقویت مهارت های خواندن و درک متون کهن و دینی طراحی شده است. در مقابل، نظام های آموزشی کشورهای عربی، به ویژه در دهه های اخیر، به سمت رویکردهای «ارتباطی» (Communicative Approach) و «متن محور» (Text-based Approach) حرکت کرده اند که هدف آن ها ارتقای مهارت های چهارگانه زبانی در بستر کاربردی است. این پژوهش با بررسی تطبیقی این دو رویکرد از منظر روش شناسی تدریس، محتوای آموزشی و اهداف کلان تربیتی، نشان می دهد که نظام آموزشی ایران با چالش های ساختاری در تبدیل دانش نظری به مهارت کاربردی مواجه است، در حالی که کشورهای عربی با گذار به رویکردهای نوین، تلاش می کنند هویت زبانی نسل جوان را با نیازهای دنیای مدرن همسو سازند. یافته های این مطالعه تحلیلی نشان می دهد که ادغام رویکردهای ساختارگرایانه با متدولوژی های تعاملی، می تواند کارآمدی آموزشی را در کلاس های ادبیات عرب ایران به طور معناداری افزایش دهد. این پژوهش ضمن شناسایی شکاف های موجود، راهکارهایی برای بومی سازی متدولوژی های تدریس در ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ادبیات عرب ، روش شناسی تدریس ، رویکرد ارتباطی ، نظام آموزشی ، آموزش زبان دوم