ارتباط کاهش ساعات تربیت بدنی با افزایش شیوع چاقی در دانش آموزان مقطع متوسطه

هدف از پژوهش حاضر، بررسی ارتباط میان کاهش ساعات تربیت بدنی در مدارس و افزایش شیوع چاقی در میان دانش آموزان مقطع متوسطه بود. روش پژوهش از نوع توصیفی‑همبستگی و به لحاظ هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر و دختر مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به تعداد ۲۲۰،۰۰۰ نفر بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۸۴ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عادات فعالیت بدنی، فرم ثبت شاخص توده بدنی و چک لیست بررسی ساعات تربیت بدنی مدرسه بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی ساده و تحلیل واریانس یک راهه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین کاهش ساعات تربیت بدنی در مدرسه و افزایش شاخص توده بدنی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱>p و ۰.۶۲=r). همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که کاهش هر یک ساعت تربیت بدنی در هفته، به طور میانگین با افزایش ۰.۴۵ واحدی شاخص توده بدنی همراه است. این ارتباط در دانش آموزان دختر قوی تر از پسران بود. بر اساس یافته ها، حذف یا کاهش کلاس های تربیت بدنی به ویژه در دوره متوسطه که با کاهش چشمگیر فعالیت خودجوش روزانه همراه است، زمینه را برای تجمع چربی، کاهش مصرف انرژی و در نهایت چاقی فراهم می کند. نتیجه گیری می شود که ساعات تربیت بدنی در مدرسه نقشی محافظتی در برابر همه گیری چاقی نوجوانان ایفا می کند و احیای حداقل پنج جلسه فعالیت ساختاریافته در هفته ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، چاقی ، دانش آموزان مقطع متوسطه ، ساعات ورزش مدرسه ، شاخص توده بدنی ، نوجوانی