نقش بینامتنیت در جذاب سازی آموزش متون ادبی

این مقاله به بررسی نقش محوری نظریه بینامتنیت در ارتقای جذابیت و پویایی آموزش متون ادبی می پردازد. در نظام های آموزشی معاصر، گذار از روش های سنتی حافظه محور به سمت رویکردهای تحلیلی، ضرورتی انکارناپذیر است. پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی پیوند میان متون ادبی و سایر حوزه های معرفتی، به دنبال راهکاری برای رفع گسست میان مخاطب و متون کلاسیک است. یافته های این تحقیق نشان می دهد که به کارگیری مولفه های بینامتنیت در تدریس آثار حماسی، عرفانی و معاصر، نه تنها به درک عمیق تر لایه های پنهان متن کمک می کند، بلکه با تبدیل دانش آموز به یک «خواننده فعال»، لذت کشف و شهود ادبی را دوچندان می سازد. همچنین، پیوند میان رشته ای ادبیات با هنرهایی چون معماری و هنرهای تجسمی، به تبیین بهتر مفاهیم انتزاعی و تقویت تفکر انتقادی در فراگیران منجر می شود. در نهایت، این مطالعه به این نتیجه دست می یابد که بینامتنیت به مثابه یک راهبرد پداگوژیک، ابزاری کارآمد برای بازآفرینی معنا و حفظ هویت فرهنگی در کلاس درس است. بازنگری در سرفصل های آموزشی با رویکرد بینامتنی، می تواند آموزش ادبیات را از رکود خارج کرده و آن را به فرآیندی جذاب و مشارکت محور تبدیل نماید.

کلیدواژه ها:

بینامتنیت ، آموزش ادبیات ، متون کلاسیک ، تفکر انتقادی.