وقتی خاک ها زبان بازمی کنند نگاهی میان رشته ای بر پیوند ادبیات و باستان شناسی

وقتی خاک ها زبان باز می کنند می کوشد نشان دهد چگونه روایت ها، متون کهن و صورت های ادبی برآمده از یک سرزمین می توانند به مثابه شواهدی فرهنگی برای بازسازی بخش هایی از گذشته عمل کنند و همچنین بلعکس تاثیر اکتشافات باستان شناسی بر یافته های ادبی . در این پژوهش، ادبیات صرفا به عنوان یک اثر هنری یا سرگرمی خوانده نمی شود، بلکه به مثابه مخزن حافظه ی جمعی و حامل نشانه هایی از باورها، مناسک، ساختارهای اجتماعی، نظام های ارزش گذاری و حتی تجربه های زیسته ی مردمانی که امروز یا پراکنده شده اند یا در روایت های رسمی کمتر دیده می شوند، تحلیل می گردد.در چارچوبی بین رشته ای، با تکیه بر خوانش نشانه شناسانه و تحلیل تطبیقی، پیوند میان «پدیده های زبانی/روایی» و «واقعیت های تاریخی/فرهنگی» بررسی می شود تا از لایه های پنهان متن، سرنخ هایی برای فهم فرهنگ های گم شده استخراج گردد. بدین سان، مقاله نشان می دهد که ادبیات چگونه قادر است بخشی از شکاف میان گذشته و اکنون را پر کند و با تبدیل روایت به سند فرهنگی، امکان بازخوانی و احیای هویت های فراموش شده را فراهم آورد.