بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در آموزش غیرحضوری در شرایط بحران های طبیعی و اجتماعی

در شرایط بحران های طبیعی و اجتماعی نظیر سیل، زلزله، همه گیری بیماری یا ناآرامی های اجتماعی، نظام های آموزشی ناگزیر به حرکت به سمت آموزش غیرحضوری هستند. در این فضا، موفقیت یادگیرندگان به شدت به توانایی آن ها در مدیریت فرایند یادگیری خویش وابسته است. خودتنظیمی یادگیری شامل مهارت هایی چون هدف گذاری، نظارت بر پیشرفت، انتخاب راهبردهای مناسب و ارزیابی پیامدها می شود که برای یادگیری اثربخش در محیط های مجازی حیاتی است. بحران ها دسترسی به معلم و همکلاسی ها را محدود می کنند و دانش آموز باید به تنهایی با چالش های انگیزشی و شناختی روبرو شود. پژوهش ها نشان می دهند که فقدان خودتنظیمی به افت تحصیلی، ترک تحصیل و افزایش اضطراب در آموزش غیرحضوری می انجامد.همچنین شرایط بحرانی به دلیل تنش و ناامنی، توانایی خودتنظیمی را کاهش می دهد و این یک چرخه معیوب ایجاد می کند. برای مقابله، لازم است برنامه های درسی به گونه ای طراحی شوند که مهارت های خودتنظیمی را به طور صریح آموزش دهند. استفاده از ابزارهای دیجیتال مانند یادداشت های برنامه ریزی و بازخورد خودکار می تواند به تقویت این توانمندی کمک کند. خانواده ها نیز در بحران ها نقش پشتیبان را ایفا می کنند و باید با اصول خودتنظیمی آشنا شوند. در مجموع، خودتنظیمی یادگیری به عنوان یک عامل کلیدی، تاب آوری تحصیلی را در برابر شوک های بیرونی افزایش می دهد و تضمین کننده تداوم کیفیت آموزشی در شرایط غیرحضوری بحرانی است.

کلیدواژه ها:

خودتنطیمی یادگیری ، آموزش غیرحضوری ، بحران طبیعی و اجتماعی