چگونه توانستم با شکستن دیوار میان خانه و مدرسه، اولیا را در تصمیم گیری های کلان سهیم کنم؟

در ابتدای سال تحصیلی، بررسی های اولیه و شواهد ۱ نشان داد که دبستان با چالش جدی «انزوای مشارکتی» والدین روبروست. حضور اولیا صرفا به مسائل مالی و پیگیری های انضباطی محدود شده بود و ۷۸٪ آن ها نقش خود را تنها در حمایت مادی خلاصه می دیدند. هدف از این اقدام پژوهی، فرو ریختن دیوارهای بی تفاوتی و تبدیل والدین از «ناظرانی دور» به «معماران آموزشی و اجرایی» مدرسه با بهره گیری از مدل های مدیریت باز بود.برای حل این مسئله، پس از تحلیل داده های اولیه، طرح تحولی «سه گانه مشارکت» به اجرا درآمد. این طرح شامل شناسایی تخصص های اولیا در قالب طرح «نیمکت مهارت»**، تشکیل **چهار کارگروه تخصصی (شاداب سازی، اردو، سلامت و مشاوره) و اختصاص «زنگ ولی» در برنامه هفتگی بود. در این مسیر، مدیریت مدرسه از نقش سنتی (فرماندهی) به نقش تسهیل گر تغییر موضع داد تا فضا برای بروز خلاقیت های والدین مهیا شود.پس از اجرای راهکارها، نتایج به دست آمده فراتر از انتظار بود. ارزیابی ثانویه نشان داد میزان مشارکت داوطلبانه از ۲۲٪ به ۸۲٪ افزایش یافته است. اجرای پروژه های عمرانی و آموزشی توسط کارگروه های اولیا بدون بار مالی برای مدرسه، افزایش نشاط تحصیلی در دانش آموزان و تغییر جو بی اعتمادی به تعامل سازنده، از مهم ترین دستاوردهای این پژوهش بود. نتیجه نهایی نشان داد که تبیین دقیق نقش های مهارتی برای والدین، کلید طلایی شکوفایی مدرسه ی پویاست.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، اولیا ، مشارکت ، تصمیم گیری ، تسهیلگر