آینده یادگیری در عصر هوش مصنوعی: پیامدهای روان شناختی و آموزشی

پیشرفت سریع هوش مصنوعی (AI) به طور بنیادین چشم انداز یادگیری و آموزش را دگرگون کرده است. از سیستم های یادگیری تطبیقی و معلمان هوشمند گرفته تا تحلیل داده های یادگیرندگان، هوش مصنوعی فرصت ها و چالش های نوینی را برای نظام های آموزشی ایجاد کرده است. هدف پژوهش حاضر بررسی پیامدهای روان شناختی و آموزشی یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی و تبیین نقش آن در آینده آموزش است. این پژوهش با رویکردی کمی–تحلیلی و با استفاده از پرسشنامه های استاندارد انگیزش تحصیلی، خودکارآمدی، اضطراب یادگیری و درگیری شناختی بر روی ۴۲۰ دانشجو انجام شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که استفاده از سیستم های هوش مصنوعی آموزشی به طور معناداری موجب افزایش انگیزش درونی، خودتنظیمی یادگیری و درگیری شناختی دانشجویان می شود، اما در عین حال می تواند در برخی یادگیرندگان اضطراب فناورانه و وابستگی شناختی ایجاد کند. نتایج همچنین نشان دادند که تاثیرات روان شناختی هوش مصنوعی به متغیرهایی چون سواد دیجیتال، سبک یادگیری و حمایت آموزشی وابسته است. در مجموع، هوش مصنوعی می تواند به عنوان ابزاری توانمندساز در آموزش آینده عمل کند، مشروط بر آنکه با ملاحظات روان شناختی، اخلاقی و تربیتی همراه باشد. این پژوهش بر ضرورت طراحی چارچوب های آموزشی انسان محور برای بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در یادگیری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، آینده یادگیری ، پیامدهای روان شناختی ، فناوری های یادگیری ، آموزش هوشمند