تاثیر راهبردهای یادگیری خودگردان بر انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

تاثیر راهبردهای یادگیری خودگردان بر انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان به عنوان یکی از محورهای بنیادین روان شناسی تربیتی مدرن، نقشی دگرگون کننده در تغییر پارادایم های آموزشی ایفا می کند. هدف این مقاله مروری، تحلیل جامع، ساخت یافته و تحلیلی سازوکارهایی است که از طریق آن ها، مهارت های خودگردانی فرآیندهای انگیزشی و نتایج عملکردی کودکان را در مقطع تحت تاثیر قرار می دهند. روش پژوهش در این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی بوده و با تکیه بر بررسی سیستماتیک پیشینه های پژوهشی، اقدام پژوهی ها و نظریه های روان شناسی تربیتی داخلی و بین المللی انجام گرفته است. یافته های حاصل از واکاوی متون پژوهشی نشان می دهند که آموزش و به کارگیری راهبردهای یادگیری خودگردان (شامل مولفه های شناختی، فراشناختی و مدیریت منابع)، پیش بین کننده ای بسیار قوی برای ارتقای انگیزه پیشرفت تحصیلی و بهبود پایدار عملکرد دانش آموزان است. دانش آموزانی که مهارت های هدف گذاری، خودنظارتی و خودارزیابی را کسب می کنند، از وابستگی به محرک های بیرونی رها شده و به یادگیرندگانی مشتاق و مستقل تبدیل می شوند. این فرآیند فراشناختی، با ارضای نیازهای پایه ای روانی، رفتارهای چالش برانگیز مانند اهمال کاری و لجبازی در تکالیف را به شدت کاهش داده و کیفیت درگیری شناختی با وظایف تحصیلی را ارتقا می بخشد. در نتیجه، بهینه سازی ساختار یادگیری مدارس مستلزم گنجاندن فعال این راهبردها در برنامه های درسی و روش های تدریس معلمان است. چارچوب تبیین شده در این مقاله می تواند راهنمای عمل موثری برای مربیان و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت پایه ای فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودگردان ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، راهبردهای فراشناختی.