سیاست گذاری در شرایط عدم قطعیت: تحلیل فرآیند تصمیم گیری در بحران های ترکیبی با تاکید بر پاندمی ها

پاندمی کووید-۱۹ به عنوان یکی از پیچیده ترین بحران های قرن بیست و یکم، شکاف های عمیقی را در نظام های سیاست گذاری کشورهای مختلف آشکار ساخت. ماهیت »ترکیبی« این بحران - یعنی هم پوشانی هم زمان ابعاد بهداشتی، اقتصادی، اجتماعی، روانی، آموزشی و سیاسی - فرآیند تصمیم گیری را به مراتب پیچیده تر از شرایط عادی کرد. در چنین شرایطی » ،عدم قطعیت« نه یک استثنا، بلکه قاعده اصلی تصمیم گیری شد؛ سیاست گذاران با انواع عدم قطعیت معرفتی، آماری، استراتژیک و هنجاری مواجه بودند که مدل های سنتی سیاست گذاری را با چالش جدی روبه رو کرد.این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش تحلیل اسنادی و تحلیل تطبیقی، به واکاوی فرآیند تصمیم گیری در شرایط عدم قطعیت ناشی از بحران های ترکیبی می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر تلفیق نظریه های پیچیدگی، حکمرانی ریسک، تصمیم گیری در شرایط عدم قطعیت و حکمرانی تطبیقی استوار است. یافته ها نشان می دهد که مدل های سنتی سیاست گذاری مبتنی بر پیش بینی خطی و کنترل متمرکز، در بحران های ترکیبی کارایی خود را از دست می دهند. در مقابل، رویکردهای تطبیقی که بر یادگیری مستمر، انعطاف پذیری نهادی و تعدیل مداوم سیاست ها تاکید دارند، نتایج موفق تری داشته اند.تحلیل تطبیقی کشورهای موفق در مدیریت پاندمی، پنج عامل کلیدی را شناسایی می کند: شفافیت اطلاعاتی، ظرفیت نهادی قوی، اعتماد عمومی، انعطاف پذیری سیاستی و رهبری موثر. مقاله در نهایت چارچوبی مفهومی شامل شش مولفه - چشم انداز سیستمی، انعطاف پذیری نهادی، یادگیری مستمر، مشارکت گسترده، شفافیت و پاسخگویی، و رهبری تطبیقی - برای سیاست گذاری موثر در بحران های ترکیبی ارائه می دهد که می تواند راهنمای تصمیم گیران در مواجهه با بحران های آتی باشد.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری عمومی ، عدم قطعیت ، بحران های ترکیبی ، پاندمی ، تصمیم گیری در شرایط بحران