تاثیر توانمندسازی روان شناختی کارکنان بر اثربخشی سازمانی در بخش دولتی

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر توانمندسازی روان شناختی کارکنان بر میزان اثربخشی سازمانی در یکی از سازمان های دولتی ایران است. رویکرد پژوهش حاضر کمی و از نوع کاربردی–توسعه ای بوده و با روش توصیفی–پیمایشی و طرح همبستگی اجرا شده است. جامعه آماری شامل همه کارکنان ستادی یک وزارتخانه منتخب به تعداد پانصد و چهل نفر بود که بر اساس فرمول کوکران، دویست و بیست و شش نفر به عنوان نمونه و با روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، دو پرسشنامه استاندارد توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر و اثربخشی سازمانی پارسونز بود که روایی محتوایی و سازه آن ها تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب نود و دو صدم و هشتاد و هشت صدم محاسبه گردید. داده ها با استفاده از نرم افزارهای اس پی اس اس و لیزرل و به کمک آمار توصیفی و استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که توانمندسازی روان شناختی و هر چهار مولفه آن یعنی احساس معنی داری، شایستگی، خودتعیینی و تاثیرگذاری، با اثربخشی سازمانی رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین مدل ساختاری پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتیجه نهایی آنکه سرمایه گذاری بر توانمندسازی روان شناختی کارکنان دولتی، راهبردی کلیدی برای ارتقای اثربخشی در بخش عمومی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی روان شناختی ، اثربخشی سازمانی ، بخش دولتی ، معنی داری در کار ، خودتعیینی