امید به زندگی و مهارت های مدیریت درد به عنوان پیش بینی کننده سازگاری روانی در بیماران مبتلا به سرطان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده امید به زندگی و مهارت های مدیریت درد در سازگاری روانی بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. با توجه به ماهیت مزمن، تنش زا و فرساینده بیماری سرطان، توانمندی بیماران در حفظ امید، کنترل درد و سازگاری روانی با پیامدهای بیماری، نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی و تحمل پذیری فرایند درمان دارد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی بود و داده ها با استفاده از پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر، مقیاس مهارت های مدیریت درد و پرسشنامه سازگاری روانی با سرطان گردآوری شد. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین امید به زندگی و سازگاری روانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۴۶, p < ۰.۰۱). همچنین بین مهارت های مدیریت درد و سازگاری روانی نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (r = ۰.۳۹, p < ۰.۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که امید به زندگی و مهارت های مدیریت درد به طور معناداری قادر به پیش بینی سازگاری روانی بیماران مبتلا به سرطان هستند و در مجموع بخشی از واریانس سازگاری روانی را تبیین می کنند (R² = ۰.۳۱, p < ۰.۰۱). بر اساس یافته ها، تقویت امید به زندگی و آموزش مهارت های غیردارویی مدیریت درد می تواند در بهبود سازگاری روانی بیماران مبتلا به سرطان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، مهارت های مدیریت درد ، سازگاری روانی ، بیماران مبتلا به سرطان