الگوی ساختاری عزت نفس و پرخاشگری همسالان با میانجی گری افکار خودآیند منفی در کودکان دبستانی دوره اول

این پژوهش با هدف تبیین الگوی ساختاری رابطه بین عزت نفس و پرخاشگری همسالان با نقش میانجی افکار خودآیند منفی در کودکان دبستانی دوره اول انجام شد.روش پژوهش از نوع نظری و تحلیلی با رویکرد کیفی-توصیفی بود. برای دستیابی به اهداف، جستجوی سیستماتیک در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ انجام گرفت. پس از غربالگری اولیه، ۸۰ منبع معتبر برای بررسی انتخاب شدند. داده ها حاصل از مرور مطالعات تجربی و مبانی نظری، مورد تحلیل محتوای تماتیک و کمی سازی نسبی قرار گرفتند تا میزان اتفاق نظر ادبیات پژوهشی نسبت به روابط فرضی سنجیده شود. نتایج نشان داد که پرخاشگری همسالان به عنوان یک استرسور محیطی، منجر به فعال سازی افکار خودآیند منفی با ماهیت خودمحورانه می شود. تحلیل محتوا حاکی از آن بود که ۷۵٪ از مطالعات مرور شده، رابطه مثبت معناداری بین پرخاشگری همسالان و افزایش افکار خودآیند منفی را تایید کردند. همچنین ۶۸٪ از پژوهش ها، رابطه منفی قوی بین افکار خودآیند منفی و عزت نفس را گزارش نمودند. مهم ترین یافته این بود که ۶۵٪ از مدل های ساختاری پیشنهادی در متون علمی، نقش میانجی گری قوی افکار خودآیند منفی را در تبدیل تجربه پرخاشگری به افت عزت نفس پشتیبانی کردند. علاوه بر این، ۸۰٪ از منابع بر ویژگی رشدی «شخصی سازی رویدادهای منفی» توسط کودکان دبستانی تاکید داشتند که نشان دهنده حساسیت بالای این گروه سنی در تفسیر رفتار همسالان است.در کودکان دبستانی دوره اول، تمایز بین رفتار دیگران و ارزش ذاتی خود دشوار است؛ بنابراین مداخلات درمانی نباید صرفا بر مدیریت رفتار پرخاشگرانه تمرکز کنند، بلکه باید با توجه به شواهد قوی موجود (۶۵٪ تایید نقش میانجی)، بر اصلاح الگوهای فکری خودآیند منفی و تقویت تصویر ذهنی مثبت کودک متمرکز باشند تا از افت عزت نفس پیشگیری شود.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، پرخاشگری همسالان ، افکار خودآیند منفی ، کودکان دبستانی ، الگوی ساختاری