اثربخشی درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک بر ترس از تنها ماندن کودکان با اختلال اضطراب جدایی

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک بر ترس از تنها ماندن کودکان با اختلال اضطراب جدایی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر دزفول بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه کودکان ۵ تا ۶ سال با اختلال اضطراب جدایی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر دزفول در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. از بین کودکان با اختلال اضطراب جدایی واجد شرایط ورود به پژوهش ابتدا ۳۰ کودک به صورت در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه گواه گمارش شد. روش پ‍ژوهش کارآزمایی بالینی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. برای جمع آوری داده ها از مقیاس سنجش اضطراب جدایی (فرم والدین) (هان و همکاران، ۲۰۰۳) استفاده شد. مداخله درمانی بر اساس پلن درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک به تعداد ۱۰ جلسه انجام گرفت. روش تجزیه وتحلیل داده ها آماره های توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آماره های استنباطی شامل تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری بود. بر طبق نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس یک متغیری (آنکوا) درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک بر ترس از تنها ماندن (۰۰۱/۰ p< و ۲۹/۸۲ =F) کودکان با اختلال اضطراب جدایی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر دزفول موثر بود. نتایج پژوهش نشان داد درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک موجب بهبود ترس از تنها ماندن کودکان با اختلال اضطراب جدایی می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب جدایی ، ترس از تنها ماندن ، درمان مبتنی بر رابطه والد- کودک