تاثیر شبکه های حمایتی و خودکارآمدی در مقابله با فشار روانی بیماران سرطانی: مطالعه ای میان فرهنگی

بیماری سرطان به عنوان یکی از چالش برانگیزترین تجربیات زیسته، فشار روانی قابل توجهی بر بیماران تحمیل می کند که ابعاد مختلف زندگی آنان را تحت الشعاع قرار می دهد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر شبکه های حمایتی و خودکارآمدی در مقابله با فشار روانی (Distress) بیماران مبتلا به سرطان انجام شده است. با بهره گیری از مدل های روان شناختی و بررسی پیشینه پژوهشی در فرهنگ های مختلف، این مطالعه به تبیین نقش میانجی خودکارآمدی در رابطه بین حمایت اجتماعی ادراک شده و پیامدهای روان شناختی می پردازد. روش پژوهش حاضر، تحلیلی-مروری است که با استناد به یافته های مطالعات اخیر (۲۰۲۴-۲۰۲۵) بر روی جوامع مختلف، سازوکارهای محافظتی در برابر اضطراب مرگ، افسردگی، خستگی و بیگانگی اجتماعی را مورد واکاوی قرار می دهد. نتایج پژوهش نشان می دهد که حمایت اجتماعی، به عنوان یک عامل محافظتی، نه تنها به طور مستقیم باعث کاهش فشار روانی می شود، بلکه از طریق ارتقای خودکارآمدی عمومی و سرمایه روان شناختی، تاب آوری بیماران را در مواجهه با عوارض درمان تقویت می کند. یافته های کلیدی موید آن است که تقویت شبکه های حمایتی (خانوادگی، درمانی و اجتماعی) و آموزش راهبردهای افزایش خودکارآمدی، مسیرهای موثری برای مدیریت فشار روانی و بهبود کیفیت زندگی بیماران سرطانی هستند. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می کند که در طراحی مداخلات درمانی و حمایتی برای بیماران سرطانی، علاوه بر رویکردهای پزشکی، تقویت منابع روان شناختی و اجتماعی باید به عنوان یک ضرورت در اولویت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرطان ، شبکه های حمایتی ، خودکارآمدی ، فشار روانی ، مقابله ، مطالعه میان فرهنگی