مطالعه تطبیقی مقصود تعبیر قرآنی لا تدرکه الابصار و هو یدرک الابصار از منظر محمد ابن جریر طبری و علامه طباطبایی

یکی از مسائلی که همواره ذهن انسان را به خود مشغول ساخته است بحث رویت خداوند متعال است. اندیشمندان وعلماء نظرات متفاوتی در این رابطه ارائه کرده اند. مفسران مسلمان نیز در تفسیر آیه شریفه که می فرماید:«لا تدرکه الابصاروهویدرک الابصار» دیدگاه های متفاوتی دارند، این نوشته که به روش عقلی-وحیانی و پردازش توصیفی-تحلیلی نگاشته شده است، به مقایسه دو دیدگاه علامه طباطبایی از بزرگان مذهب شیعه و جناب طبری مفسر بزرگ اهل سنت در تعبیر قرآنی رویت و عدم رویت خداوند می پردازد و برداشتی دقیق تر از این آیه را روشن می نماید. برخی ظاهر آیه را تفسیر کرده اند و بر پایه مذهب و کلام خودشان دلالت آیه را بر جواز رویت الهی می دانند برخی دیگر آیه را به تاویل برده و ازآن نفی جواز رویت الهی را برداشت کرده اند. محمد بن جریر طبری با استناد به این آیه رویت بصری خداوند را جایز دانسته است و آن را مستلزم جسمانی بودن و جهت داشتن خداوند نمی داند. اما علامه طباطبایی رویت ظاهری خداوند را امری محال می داند و معتقداست لازمه رویت بصری خداوند جسمانیت و محدودیت است و این امور از صفات و خصوصیات بارز ماده است، حال آنکه ذات اقدس الهی از اتصاف به این صفات منزه است. ازآنجا که مسئله رویت و ابصار در معرفت شناسی خداوند از جایگاه ویژه ای برخوردار است بررسی تطبیقی این موضوع ابهامات بسیاری را در این زمینه بر طرف می سازد.