نقش روان شناسی مثبت گرا در افزایش رضایت از زندگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روان شناسی مثبت گرا در افزایش رضایت از زندگی در میان بزرگسالان شهر تهران انجام شد. روان شناسی مثبت گرا به عنوان یک رویکرد نوین در علم روان شناسی، بر خلاف روان شناسی سنتی که عمدتا بر آسیب شناسی، درمان اختلالات و رفع نارسایی های روانی متمرکز بود، بر شناسایی، پرورش و تقویت قوت های شخصیت، هیجانات مثبت، معنا، امید و تاب آوری تاکید دارد. یکی از مهم ترین پیامدهای مورد انتظار از کاربست این رویکرد، افزایش «رضایت از زندگی» است که به عنوان ارزیابی شناختی و کلی فرد از کیفیت زندگی خود بر اساس معیارهای شخصی تعریف می شود. در این مطالعه توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری، ۴۰۰ نفر از بزرگسالان ۳۰ تا ۵۰ ساله شهر تهران به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه قوت های شخصیت، پرسشنامه هیجانات مثبت، پرسشنامه معنای زندگی، پرسشنامه امیدواری و پرسشنامه رضایت از زندگی بود. یافته های پژوهش نشان داد که مولفه های روان شناسی مثبت گرا (قوت های شخصیت، هیجانات مثبت، معنا و امید) با رضایت از زندگی همبستگی مثبت و معناداری دارند. در میان مولفه های قوت های شخصیت، «سپاسگزاری» و «عشق به یادگیری» قوی ترین پیش بین های رضایت از زندگی بودند. همچنین هیجانات مثبت (به ویژه شادی و آرامش) نقش میانجی معناداری در رابطه بین قوت های شخصیت و رضایت از زندگی ایفا کردند. نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که چهار متغیر «سپاسگزاری»، «امید»، «معنا در زندگی» و «هیجانات مثبت» در مجموع ۵۲ درصد از واریانس رضایت از زندگی را تبیین می کنند. در مجموع، یافته ها نشان می دهد که روان شناسی مثبت گرا با تغییر کانون توجه از نقص ها به قوت ها، از مشکلات به فرصت ها و از گذشته تلخ به آینده امیدبخش، می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در افزایش رضایت از زندگی مورد استفاده قرار گیرد. بر اساس یافته ها، پیشنهادهای عملی برای روان درمانگران، مشاوران و برنامه ریزان سلامت روان ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، رضایت از زندگی ، قوت های شخصیت ، هیجانات مثبت ، امیدواری.