توسعه پایدار شهری: هم افزایی بین برنامه ریزی شهری و مهندسی عمران

شهرها به عنوان پیچیده ترین پدیده های انسانی، نیازمند رویکردی یکپارچه برای مدیریت توسعه پایدار هستند. این پژوهش با هدف بررسی هم افزایی میان علوم جغرافیایی، برنامه ریزی شهری و مهندسی عمران انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) بود که شامل مطالعه کتابخانه ای، مصاحبه با ۱۵ خبره و تحلیل دو پروژه موردی می شد. یافته ها نشان داد که شکاف بین این سه حوزه منجر به ناکارآمدی پروژه ها می شود. پارامترهای فنی مانند انتخاب مصالح سبز و روش های اجرا، تاثیر مستقیمی بر شاخص های پایداری محیطی و اجتماعی دارند. همچنین، موانعی نظیر تفاوت در زبان تخصصی و عدم مشارکت زودهنگام مهندسان در فاز طراحی، مانع اصلی تحقق هم افزایی شناسایی شدند. بر این اساس، مدلی چهارمرحله ای تحت عنوان «مدل یکپارچه سازی چرخه عمر شهری» پیشنهاد گردید که حضور مستمر تمام ذینفعان را از فاز شناخت تا بهره برداری تضمین می کند. نتایج حاکی از آن است که ادغام دانش جغرافیایی، استراتژی های برنامه ریزی و تکنیک های مهندسی، راهکاری ضروری برای افزایش تاب آوری، کاهش هزینه های بلندمدت و بهبود کیفیت زندگی شهروندان است. بدون این همکاری ساختاری، دستیابی به شهرهای پایدار امکان پذیر نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ، هم افزایی بین رشته ای ، برنامه ریزی شهری ، مهندسی عمران ، علوم جغرافیایی