واکاوی نقش شیوه های تدریس فعال در بهبود تعامل دانش آموزان ویادگیری اثر بخش مفاهیم قرآنی

هدف اصلی پژوهش حاضر، واکاوی نقش شیوه های تدریس فعال در ارتقای سطح تعامل دانش آموزان و تحقق یادگیری اثربخش مفاهیم قرآنی در مقطع تحصیلی است. روند این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از ابزار کتابخانه ای و بررسی اسناد بالادستی و پیشینه های پژوهشی مرتبط انجام شده است. مدل تحلیل مطالب بر پایه استخراج مولفه های کلیدی تدریس فعال و انطباق آن ها با ساختار آموزش قرآن استوار است تا چگونگی تبدیل یادگیری ایستا به فرآیندی پویا تبیین گردد. یافته های تحقیق نشان می دهد که به کارگیری الگوهای نوین تدریس نظیر یادگیری معکوس، مباحثه گروهی و روش های اکتشافی، نه تنها باعث افزایش اشتیاق و مشارکت داوطلبانه دانش آموزان در کلاس می شود، بلکه با درگیر ساختن قوای ذهنی و عاطفی آنان، منجر به تعمیق درک مفاهیم، پایداری آموخته ها و کاربردی سازی آموزه های قرآنی در زندگی روزمره می گردد. نتایج نهایی حاکی از آن است که تغییر نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر فرآیند یادگیری، کلید اصلی رفع موانع یادگیری سنتی و بهبود شاخص های تعاملی در کلاس های قرآن است و ضرورت بازنگری در متدولوژی آموزش دینی را بیش از پیش نمایان می سازد.کلمات کلیدی: تدریس فعال، تعامل دانش آموزان، یادگیری اثربخش، مفاهیم قرآنی، رویکرد مشارکتی.