واکاوی تحول در مثلث تعاملی «معلم-دانش آموز-هوش مصنوعی»: تحلیل پدیدارشناختی تغییر نقش ها در کلاس های درس مدرن

با ظهور و گسترش هوش مصنوعی مولد، پارادایم های سنتی آموزش که بر دوگانه ی «معلم-شاگرد» استوار بود، دستخوش تغییری بنیادین شده و به یک «مثلث تعاملی» پیچیده تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربیات زیسته معلمان و دانش آموزان در مواجهه با این فناوری، از روش پدیدارشناسی کیفی بهره برده است. یافته ها نشان می دهند که حضور هوش مصنوعی، نقش معلم را از «منبع مطلق دانش» به «طراح یادگیری و مربی تفکر انتقادی» تغییر داده است. دانش آموز نیز از یک «مصرف کننده منفعل» به «هدایت گر فعال فرایند پرسش گری» بدل شده است. در این میان، هوش مصنوعی نه صرفا یک ابزار، بلکه به عنوان یک «کارگزار شناختی» عمل می کند که تقارن اطلاعاتی را برهم می زند. نتایج تحلیل پدیدارشناختی حاکی از آن است که در این ساختار جدید، مفاهیمی چون «عاملیت» و «اعتبار یادگیری» بازتعریف شده اند. این مقاله بر ضرورت گذار از نگاه فن زده به هوش مصنوعی و حرکت به سمت «پداگوژی همزیستی» تاکید دارد، جایی که ابزارهای نوین، بستری برای شکوفایی خلاقیت های زبانی و بصری فراهم می آورند.