بررسی رابطه بین حاشیه ارزش نگهداشت وجه نقد و سررسید بدهی ها

در فضای پویای بازارهای مالی، تصمیمات مربوط به نگهداشت وجه نقد و ساختار بدهی شرکت ها از مهم ترین عوامل موثر بر ثبات و عملکرد مالی سازمان ها به شمار می روند. نگهداشت وجه نقد به عنوان ابزاری راهبردی برای تامین نقدینگی و مقابله با عدم اطمینان های مالی، ارتباط تنگاتنگی با سیاست های تامین مالی و به ویژه سررسید بدهی ها دارد. در این میان، بررسی دقیق رابطه بین ارزش حاشیه ای نگهداشت وجه نقد و سررسید بدهی ها و همچنین نقش تعدیل کننده بدهی های کوتاه مدت می تواند زمینه ساز ارائه الگوهای مدیریتی کارآمد در مدیریت نقدینگی و بدهی شرکت ها باشد. هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه بین حاشیه ارزش نگهداشت وجه نقد و سررسید بدهی ها در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. با توجه به اهمیت نگهداشت وجه نقد در تصمیمات مالی و تاثیر آن بر ساختار بدهی شرکت ها، این پژوهش تلاش دارد ضمن تحلیل این رابطه، نقش تعدیل کننده بدهی های کوتاه مدت را نیز در این ارتباط مورد بررسی قرار دهد. برای دستیابی به این هدف، داده های مالی شرکت های نمونه در بازه زمانی ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ گردآوری و با استفاده از روش داده های پانل و نرم افزار ایویوز در قالب آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که ارزش نگهداشت وجه نقد با سررسید بدهی ها رابطه ای منفی و معنادار دارد؛ به این معنا که افزایش ارزش نگهداشت وجه نقد منجر به کاهش میانگین سررسید بدهی ها می شود. همچنین نتایج نشان داد که بدهی های کوتاه مدت با سررسید بدهی ها رابطه معکوس و معناداری دارد و به عنوان یک متغیر تعدیل کننده منفی در ارتباط بین ارزش نگهداشت وجه نقد و سررسید بدهی ها عمل می کند. این یافته ها حاکی از آن است که شرکت ها در شرایط افزایش ارزش نگهداشت وجه نقد یا افزایش بدهی های کوتاه مدت، تمایل بیشتری به کاهش مدت زمان سررسید بدهی ها دارند تا انعطاف پذیری مالی بیشتری در پاسخ به تغییرات محیطی داشته باشند. نتایج پژوهش می تواند به مدیران، سرمایه گذاران و تحلیل گران بازار سرمایه در طراحی سیاست های بهینه نقدینگی و تامین مالی کمک شایانی نماید.