بررسی نقش تحول آفرین هوش مصنوعی در اکوسیستم آموزشی؛ از تسهیلگری در تدریس تا ارتقای تعاملات کلاسی
محل انتشار: همایش بین المللی آموزش و پرورش در قرن بیست و یکم
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 14
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ANDIKACONF01_2972
تاریخ نمایه سازی: 10 خرداد 1405
چکیده مقاله:
با ظهور پارادایم های نوین تکنولوژیک، نظام های آموزشی در آستانه تغییری بنیادین قرار گرفته اند. هوش مصنوعی (AI) دیگر نه به عنوان یک ابزار جانبی، بلکه به عنوان یک نیروی پیشران در بازتعریف نقش معلم و دانش آموز شناخته می شود. مسئله اصلی این پژوهش، واکاوی چگونگی ادغام ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در فرآیندهای تدریس و تحلیل پیامدهای مستقیم آن بر پویایی فعالیت های کلاسی و نرخ مشارکت دانش آموزان است. هدف این مطالعه، تبیین فرصت ها و چالش های موجود در مسیر هوشمندسازی یادگیری و ارائه نمایی جامع از تاثیر این فناوری بر بهره وری آموزشی است.روش شناسی:این تحقیق با اتخاذ رویکردی تحلیلی-توصیفی و با بهره گیری از مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و بررسی موردی الگوهای پیاده سازی شده در کلاس های هوشمند، به بررسی داده های کیفی و کمی مرتبط با عملکرد معلمان و واکنش های یادگیرندگان پرداخته است. متغیرهای مورد سنجش شامل «بهبود شخصی سازی آموزش»، «کاهش بار اداری معلمان» و «سطح درگیری (Engagement) دانش آموزان» در فعالیت های مبتنی بر پلتفرم های هوشمند است.یافته ها و نتایج:یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری هوش مصنوعی در تدریس، از طریق خودکارسازی فرآیندهای ارزشیابی و ارائه بازخوردهای آنی، پتانسیل معلمان را برای تمرکز بر جنبه های تربیتی و خلاقانه تدریس آزاد می کند. در سطح فعالیت های کلاسی، استفاده از سیستم های یادگیری تطبیقی (Adaptive Learning) منجر به ایجاد مسیرهای یادگیری اختصاصی برای هر دانش آموز شده است. این روند نه تنها باعث افزایش اعتماد به نفس و انگیزه درونی یادگیرندگان گردیده، بلکه شکاف آموزشی میان دانش آموزان با سطوح یادگیری متفاوت را به شکل معناداری کاهش داده است. همچنین، ابزارهای تعاملی مبتنی بر AI، محیط کلاس را از حالت غیرفعال به محیطی پویا و مشارکت جو تبدیل کرده اند که در آن همکاری های گروهی تقویت می شود.نتیجه گیری:نتایج نهایی حاکی از آن است که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان یک «دستیار هوشمند» عمل می کند که غنای تجربه آموزشی را دوچندان می سازد. برای دستیابی به حداکثر کارایی، ضروری است که معلمان با سواد دیجیتال لازم تجهیز شوند تا بتوانند میان جنبه های تکنولوژیک و ابعاد انسانی آموزش تعادل برقرار کنند. پیاده سازی صحیح این فناوری، نویدبخش کلاسی است که در آن عدالت آموزشی و یادگیری عمیق به شکلی پایدار محقق می شود.
نویسندگان
پوریا حسن پور
آموزش و پرورش لنده