چگونه توانستم بی علاقگی و بی توجهی پریا (فراگیر پایه اول) را نسبت به انجام تکالیف در شرایط آموزشی مجازی رفع نمایم؟

هم زمان با گسترش آموزش مجازی در دوران همه گیری کرونا، مسئله بی علاقگی و بی توجهی دانش آموزان دوره ابتدایی نسبت به انجام تکالیف، به یکی از چالش های جدی آموزشی و تربیتی تبدیل شد. در این اقدام پژوهی، مشکل بی علاقگی و بی توجهی یک دانش آموز پایه اول دبستان فرزانگان در بستر آموزش مجازی نسبت به انجام تکالیف و مشارکت در فعالیت های درسی بررسی شد؛ مشکلی که در پی فوت پدر و پیامدهای عاطفی و اقتصادی آن، تکلیف درسی را از فرصت یادگیری به منبع فشار و تعارض برای کودک و مادر تبدیل کرده بود. هدف پژوهش، کاهش بی علاقگی و بی توجهی نسبت به تکلیف و تبدیل آن به انجام منظم، باکیفیت و همراه با انگیزش، کاهش تنش مادر-کودک بر سر تکلیف و ارائه الگویی عملی برای مدیریت تکالیف در آموزش مجازی بود. پژوهش با روش اقدام پژوهی کلاس محور و در قالب مطالعه موردی، بر اساس الگوی قاسمی پویا و ادبیات McNiff انجام شد؛ داده ها از طریق مشاهده، مصاحبه با مادر و دانش آموز، مشورت با همکاران و مطالعه پیشینه گردآوری و پس از تحلیل علل فردی، خانوادگی و زمینه ای، طرح مداخله ای شامل؛ تنظیم زمان و شرایط انجام تکالیف متناسب با وضعیت خانواده، کاهش سخت گیری و تنش، طراحی تکالیف جذاب و مهارت محور، استفاده از تشویق های به موقع و تقویت ارتباط عاطفی معلم-دانش آموز اجرا گردید. یافته ها نشان داد که بی علاقگی و بی توجهی نسبت به تکالیف تقریبا برطرف شد؛ دانش آموز تکالیف را به موقع و کامل انجام می داد، با اشتیاق در کلاس و حتی کلاس تقویتی اختیاری شرکت می کرد و در همه دروس به سطح «بسیار خوب» دست یافت و رضایت و آرامش مادر و امکان انتقال تجربه به همکاران حاصل شد. پس اقدام پژوهی معلم با تاکید بر علت یابی، انعطاف در تکلیف دهی، تقویت ارتباط عاطفی و همکاری فعال با خانواده، می تواند الگوی موثری برای رفع بی علاقگی نسبت به تکالیف در آموزش مجازی دوره ابتدایی فراهم آورد و لذا پیشنهاد می شود معلمان در مواجهه با موارد مشابه، با اتخاذ رویکردی جامع، مشارکتی و انگیزشی، از ظرفیت اقدام پژوهی برای طراحی و ارزیابی مداخلات خود بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، تکالیف درسی ، بی علاقگی ، بی توجهی ، اقدام پژوهی ، دانش آموزان ابتدایی.