ارتباط بین تروماهای دوران کودکی با گرایش به خودکشی در بیماران روانپزشکی

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین تروماهای دوران کودکی با گرایش به خودکشی در بیماران روان پزشکی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به اختلالات روانی بزرگسال (در بازه سنی ۱۸ تا ۴۵ سال) مراجعه کننده به مراکز درمانی و سلامت روان شهرستان بندرعباس در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و پس از انجام غربالگری های اولیه، تعداد ۲۰۰ بیمار (عمدتا مبتلا به اختلالات خلقی و اضطرابی) به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ) و پرسشنامه رفتارهای خودکشی تجدیدنظرشده (SBQ-R) استفاده گردید. پس از بررسی مفروضه های آماری، تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و از طریق آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی در سطح معناداری p < ۰.۰۵ انجام گرفت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که بین آسیب های دوران کودکی و گرایش به خودکشی در افراد مبتلا به اختلالات روانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۰۱). این یافته ها حاکی از آن است که با افزایش میزان تجربه آسیب های دوران کودکی، احتمال گرایش به رفتارهای خودکشی در بیماران روان پزشکی به طور معناداری افزایش می یابد. در نتیجه، ترومای کودکی به عنوان یک عامل خطر کلیدی در تشدید تمایلات خودکشی عمل می کند و اتخاذ رویکردهای مراقبتی و درمانی مبتنی بر تروما جهت پیشگیری و مدیریت این رفتارهای پرخطر در محیط های بالینی ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، گرایش به خودکشی ، بیماران روان پزشکی ، اختلالات روانی.