بررسی تاثیر ابزارهای دیجیتال بر سبک های یادگیری دانش آموزان نسل جدید

صنایع بحران زده به مجموعه ای از بخش های اقتصادی، تولیدی و خدماتی اطلاق می شوند که به دلایل ساختاری، رفتاری یا محیطی، به طور مکرر یا طولانی مدت در معرض شوک های درون سازمانی و برون سازمانی قرار می گیرند. این بحران ها می توانند ریشه در تحریم های اقتصادی، نوسانات شدید ارزی، اختلال در زنجیره تامین جهانی، همه گیری هایی نظیر کووید-۱۹، بلایای طبیعی، تحولات ناگهانی فناوری یا تصمیمات اشتباه راهبردی داشته باشند. در چنین فضایی، مفاهیم سنتی مدیریت بحران که بر واکنش آنی و بازیابی وضعیت پیشین تاکید دارند، کارایی خود را از دست می دهند. از این رو، پارادایم «تاب آوری استراتژیک» به عنوان یک مفهوم نوین و چندبعدی مطرح شده است که فراتر از مقاومت در برابر ضربه، بر ظرفیت یک صنعت برای انطباق پویا، تحول ساختاری، یادگیری از بحران و دستیابی به وضعیت مطلوب تر نسبت به پیش از بحران تاکید دارد. مقاله حاضر با هدف تدوین الگوی جامع تاب آوری استراتژیک در صنایع بحران زده به نگارش درآمده است. پرسش اصلی پژوهش این است که مولفه های کلیدی تاب آوری استراتژیک کدامند و چگونه می توان این مولفه ها را در قالب یک الگوی عملیاتی برای صنایع بحران زده پیاده سازی کرد؟ روش تحقیق از نوع کیفی و مبتنی بر فراترکیب (Meta-Synthesis) پیشینه پژوهشی دهه اخیر و همچنین تحلیل محتوای مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از مدیران ارشد صنایع خودروسازی، پتروشیمی، فولاد و حمل ونقل در ایران بوده است. یافته ها نشان می دهد که الگوی تاب آوری استراتژیک از پنج لایه یا مولفه اصلی تشکیل شده است: ۱) هوشمندی محیطی و نظام هشدار سریع ۲) چابکی ساختاری و تنوع بندی زنجیره تامین ۳) سرمایه اجتماعی و رهبری تاب آور ۴) سرمایه مالی پشتیبان و مکانیزم های تامین مالی نوآورانه ۵) یادگیری استراتژیک و نهادینه سازی انعطاف پذیری. در ادامه، هر یک از این مولفه ها به تفصیل تبیین شده و روابط میان آن ها در قالب یک الگوی سیستمی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری استراتژیک ، صنایع بحران زده ، مدیریت اختلالات ، هوشمندی محیطی ، چابکی زنجیره تامین ، سرمایه اجتماعی ، یادگیری استراتژیک ، سازمان دوسوتوان