تحلیل جامعه شناختی پدیده مدرسه گریزی در دانش آموزان مناطق محروم

مدرسه گریزی یکی از مهم ترین آسیب های آموزشی و اجتماعی در جوامع معاصر به شمار می آید که پیامدهای گسترده ای بر رشد فردی، اجتماعی و فرهنگی دانش آموزان برجای می گذارد. این پدیده در مناطق محروم به دلیل فقر اقتصادی، نابرابری اجتماعی، ضعف امکانات آموزشی، مشکلات خانوادگی و محدودیت های فرهنگی با شدت بیشتری مشاهده می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامعه شناختی پدیده مدرسه گریزی در میان دانش آموزان مناطق محروم انجام شده است. در این پژوهش تلاش شده است عوامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و آموزشی موثر بر گرایش دانش آموزان به ترک یا گریز از مدرسه مورد بررسی قرار گیرد.یافته ها نشان می دهد مدرسه گریزی پدیده ای چندبعدی است و تنها به ضعف تحصیلی محدود نمی شود، بلکه تحت تاثیر ساختارهای اجتماعی و شرایط زیستی دانش آموزان قرار دارد. فقر اقتصادی خانواده ها، اشتغال زودهنگام کودکان، کمبود امکانات آموزشی، فاصله جغرافیایی مدارس، ضعف حمایت عاطفی خانواده، تبعیض آموزشی و احساس ناکامی اجتماعی از مهم ترین عوامل موثر بر مدرسه گریزی هستند. همچنین، برخی دانش آموزان به دلیل تجربه تحقیر، طرد اجتماعی و نبود انگیزش تحصیلی، ارتباط خود را با محیط مدرسه تضعیف می کنند. نتایج پژوهش نشان می دهد کیفیت روابط معلم و دانش آموز، فضای مدرسه و میزان حمایت اجتماعی نقش مهمی در کاهش یا افزایش گرایش به مدرسه گریزی دارد.بر اساس نتایج، مقابله با مدرسه گریزی نیازمند رویکردی جامع و چندسطحی است که علاوه بر اصلاح ساختارهای آموزشی، به کاهش نابرابری های اجتماعی و اقتصادی نیز توجه داشته باشد. تقویت عدالت آموزشی، حمایت روانی و اجتماعی از دانش آموزان، توسعه امکانات آموزشی در مناطق محروم و افزایش مشارکت خانواده ها می تواند در کاهش این پدیده موثر باشد.

کلیدواژه ها:

مدرسه گریزی ، مناطق محروم ، جامعه شناسی آموزش ، نابرابری آموزشی ، فقر اجتماعی ، ترک تحصیل ، دانش آموزان ، آسیب های اجتماعی ، عدالت آموزشی