بررسی باورهای عامیانه در مورد جانوران در شعر فارسی

باورهای عامیانه یکی از پایه های اصلی فرهنگ هر ملت وتجلی گاه آن، ادبیات آن ملت می باشد. شاعران و نویسندگان از باورها به عنوان پلی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می کنند تا هم به افق دید عامه مردم نزدیک شوند وهم به تصویرگری و مضمون آفرینی بپردازند دردوران گذشته، آن زمان که محل زندگی انسانها، کوهها وجنگلزارها می بود به دلیل نزدیکی با زیستگاه حیوانات ناگزیر از تاثیر آنها درزندگی خود بودند. گذشته از فایده هایی که برای تامین نیازهای اولیه خود ازحیوانات به دست می آوردند گاه از آنها برای تعلیم فرزندان خود افسانه ها می بافتند. رفتار و حرکات و حتی صدای حیوانات در باور انسان مفهومی خاص داشت در پی گسترش این باورها واستقرار آنها در ذهن عامه، فضای گسترده ای برای ابداع مضامین زیبا در شعر فارسی ایجاد شد.در این پژوهش برآنیم تا بازتاب باورهای موجود، درباره جانوران را از شعر فارسی استخراج کرده و میزان تاثیر پذیری و بهره مندی شاعران بزرگ ونامی ایران را از این باورها، مورد بررسی قرار دهیم.

کلیدواژه ها:

فرهنگ عامه ، باورهای عامیانه ، جانوران در شعرفارسی