بررسی نقش فناوری های نوآورانه در تحقق اهداف تعلیم و تربیت برای توسعه پایدار

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فناوری های نوآورانه (از قبیل هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، واقعیت مجازی و ابزارهای دیجیتال) در تحقق اهداف تعلیم و تربیت برای توسعه پایدار است. روش پژوهش از نوع مروری با رویکرد توصیفی تحلیلی می باشد. روند پژوهش بدین صورت بود که ابتدا با جستجوی کلیدواژه های مرتبط در پایگاه های معتبر داخلی و خارجی، منابع اولیه گردآوری شد. سپس با نمونه گیری هدفمند و اعمال معیارهای ورود منابعی که بیشترین تناسب را با سوال پژوهش داشتند، انتخاب گردیدند. مدل تحلیل مطالب، مرور نظام مند مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی بود که طی مراحل کدگذاری باز، محوری و انتخابی، مضامین اصلی در مقوله هایی مانند «فرصت های فناوری»، «چالش های ساختاری» و «توسعه پایدار» دسته بندی شدند. نتایج بدست آمده نشان داد که فناوری های نوآورانه از طریق مکانیسم هایی همچون شخصی سازی یادگیری پایدار، عدالت آموزشی پایدار، آموزش سبز، توانمندسازی پایدار معلمان و یادگیری هوشمند، تاثیر مثبت و معناداری بر تحقق اهداف توسعه پایدار (به ویژه اهداف مرتبط با کیفیت آموزش، انرژی پاک، کاهش نابرابری، مصرف و تولید پایدار و اقدام اقلیمی) دارند. با این حال، این تاثیر مشروط به رفع موانعی نظیر ضعف زیرساخت های فنی، کمبود مهارت دیجیتال معلمان، ناکارآمدی قوانین و چالش های فرهنگی روانی است. نتیجه نهایی آنکه فناوری های نوآورانه ابزاری توانمندساز اما نه خودکار برای تعلیم و تربیت پایدار هستند و تحقق واقعی اهداف مستلزم ترکیب فناوری با توانمندسازی نیروی انسانی، رهبری تحول آفرین و سیاست گذاری عدالت محور می باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوآورانه ، تعلیم و تربیت ، توسعه پایدار ، اهداف توسعه پایدار (SDGs) ، یادگیری هوشمند.