تاثیر آموزش حل مسئله به والدین بر کاهش استرس والدگری در خانواده های دارای کودک استثنایی

خانواده های دارای کودک استثنایی در فرآیند تربیت و مراقبت با مجموعه ای از فشارهای روانی، هیجانی و رفتاری مواجه هستند که می تواند سطح استرس والدگری را به طور قابل توجهی افزایش دهد. در این میان، ناتوانی والدین در مدیریت موقعیت های پیچیده و غیرقابل پیش بینی روزمره، یکی از عوامل اصلی تشدید تنش های خانوادگی و اختلال در کیفیت تعاملات والد–کودک به شمار می آید. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی تاثیر آموزش مهارت های حل مسئله بر کاهش استرس والدگری و ارتقای کارکرد روانی خانواده های دارای کودک استثنایی پرداخته است.در این پژوهش، با تکیه بر مبانی نظری و تحلیل مطالعات پیشین، نقش آموزش حل مسئله به عنوان ابزاری توانمندساز برای والدین مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که آموزش این مهارت می تواند با افزایش توانایی والدین در شناسایی مسائل، تحلیل شرایط، انتخاب راهکارهای مناسب و ارزیابی پیامدها، احساس کنترل و خودکارآمدی آن ها را تقویت کند. این فرآیند، به کاهش واکنش های هیجانی، مدیریت موثرتر موقعیت های بحرانی و بهبود کیفیت تعاملات خانوادگی منجر می شود.نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش مهارت های حل مسئله، علاوه بر کاهش فشار روانی والدگری، می تواند زمینه ساز هماهنگی بیشتر در خانواده، افزایش درک متقابل میان والد و کودک و ایجاد محیطی امن تر و حمایتگرتر برای رشد کودک استثنایی باشد. با توجه به قابلیت اجرا و سازگاری این رویکرد با شرایط آموزشی و فرهنگی ایران، می توان آن را به عنوان بخشی از برنامه های حمایتی مدارس و مراکز آموزشی مورد توجه قرار داد.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، آموزش حل مسئله ، توانمندسازی والدین ، کودک استثنایی ، تعامل والد–کودک ، هماهنگی خانوادگی ، سلامت روان خانواده ، مدیریت موقعیت های بحرانی ، خودکارآمدی والدین ، حمایت آموزشی ، محیط مدرسه ، کاهش فشار روانی ، برنامه های حمایتی