نقش انگیزش درونی و شفقت به خود در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش انگیزش درونی و شفقت به خود در پیش بینی و کنترل علائم اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان مشغول به تحصیل در سال جاری بود که از میان آن ها صد نفر به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به چهار پرسشنامه استاندارد شامل مقیاس اضطراب اجتماعی، پرسشنامه انگیزش درونی، مقیاس شفقت به خود و پرسشنامه کنترل اضطراب اجتماعی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد بین انگیزش درونی و شفقت به خود با اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معنادار و با کنترل اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که شفقت به خود به تنهایی و انگیزش درونی به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای اختلال اضطراب اجتماعی هستند. نتیجه گیری: انگیزش درونی و شفقت به خود دو متغیر محافظتی مهم در برابر اضطراب اجتماعی دانشجویان محسوب می شوند. آموزش این سازه ها می تواند به عنوان پروتکل مداخله ای موثر در کاهش علائم اضطراب اجتماعی و افزایش بهزیستی روان شناختی دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، شفقت به خود ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، فضای مجازی