نقش تمایزیافتگی خود و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی رضایت از زندگی زوجین

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تمایزیافتگی خود و سبک دلبستگی اولیه در پیش بینی رضایت از زندگی زوجین انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین ساکن شهر تهران در سال جاری بود که از میان آن ها یکصد نفر (پنجاه زوج) به روش نمونه گیری دردسترس از طریق فراخوان در پیام رسان های داخلی (سروش، ایتا و بله) انتخاب شدند. شرکت کنندگان به سه پرسشنامه استاندارد شامل مقیاس تمایزیافتگی خود، پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان و مقیاس رضایت از زندگی پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین تمایزیافتگی خود و رضایت از زندگی همبستگی مثبت و معنادار و بین سبک دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) با رضایت از زندگی همبستگی منفی و معنادار وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون گام به گام آشکار کرد که تمایزیافتگی خود به تنهایی و سبک دلبستگی ایمن به همراه آن، پیش بینی کننده های معناداری برای رضایت از زندگی زوجین هستند. نتیجه گیری: تمایزیافتگی خود به عنوان یک عامل محافظتی و سبک دلبستگی ایمن به عنوان یک منبع درونی، نقش مهمی در افزایش رضایت زوجین از زندگی مشترک ایفا می کنند. تقویت تمایزیافتگی و اصلاح سبک های دلبستگی ناایمن از طریق آموزش و مشاوره می تواند به بهبود کیفیت زندگی زوجین کمک کند.

کلیدواژه ها:

تمایزیافتگی خود ، سبک دلبستگی اولیه ، رضایت از زندگی ، زوجین ، فضای مجازی