پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس مدل پنج عاملی شخصیت در سالمندان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس مدل پنج عاملی شخصیت در سالمندان بود تا نقش این مدل شخصیتی را در واکنش سالمندان به آموزش های کاهش اضطراب مرگ نشان دهد و به شناخت بیشتر نیازهای این گروه سنی کمک کند. این پژوهش همبستگی از نوع معادلات ساختاری است. جامعه آماری این مطالعه را ۲۴۰ نفر از سالمندان بالای ۶۰ سال در شهر کرج در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند و داده ها با روش نمونه گیری تصادفی ساده گردآوری شد. ابزارها شامل پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر (۲۰۰۶) و پرسشنامه پنج عامل بزرگ شخصیت کاستا و مک کری (فرم کوتاه ۶۰ سوالی) (۲۰۰۴) بود. نتایج نشان داد روان رنجورخویی قوی ترین پیش بین کننده ی افزایش اضطراب مرگ بود، در حالی که برون گرایی و گشودگی نیز با اضطراب مرگ رابطه مثبت داشتند. وظیفه شناسی و توافق پذیری نقش پیش بین معنی داری نشان ندادند. این یافته ها نشان می دهد مداخلات روان شناختی برای سالمندان باید بر مدیریت ویژگی های شخصیتی به ویژه روان رنجورخویی متمرکز شود. توجه به تفاوت های فردی در طراحی برنامه های حمایتی ضروری است.

کلیدواژه ها:

سالمندان ، مدل پنج عاملی شخصیت ، اضطراب مرگ