تاثیر شبکه های اجتماعی بر الگوی تعاملی اولیا و مربیان: فرصت ها و تهدیدها

ارتباط اثربخش میان خانه و مدرسه، ستون فقرات موفقیت در فرایندهای تعلیم و تربیت محسوب می شود. در عصری که فناوری های دیجیتال به تار و پود زندگی روزمره تنیده شده اند، شبکه های اجتماعی مجازی (مانند واتساپ، تلگرام، شاد و …) به طور فزاینده ای به بستری اصلی برای تعاملات میان والدین و مربیان تبدیل گشته اند. این پدیده، ضمن ایجاد مزایای انکارناپذیری چون تسریع و تسهیل در تبادل اطلاعات، افزایش شفافیت در فعالیت های آموزشی و ایجاد امکان مشارکت گسترده تر برای والدینی که به دلایل شغلی یا جغرافیایی امکان حضور فیزیکی کمتری در مدرسه دارند، چالش های قابل توجهی را نیز به همراه آورده است. از جمله این چالش ها می توان به نقض احتمالی حریم خصوصی، سوءتفاهم های ناشی از ماهیت غیرحضوری و متنی ارتباطات، و همچنین احتمال مداخله جویی ناخواسته یا غیرکارشناسانه والدین در امور تخصصی آموزشی اشاره کرد. بعلاوه، انتظار پاسخگویی مستمر و فراتر از ساعات اداری، می تواند منجر به فرسودگی شغلی در میان معلمان گردد. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد تحلیلی-توصیفی و تکیه بر مبانی نظریه سیستم های اکولوژیک برونفن برنر و نظریه سرمایه اجتماعی، به بررسی عمیق این فرصت ها و تهدیدها می پردازد. نتایج این مطالعه بر اهمیت طراحی و پیاده سازی پروتکل های ارتباطی مدون و اخلاق مدار در فضای مجازی تاکید دارد تا از این ابزار قدرتمند در جهت ارتقاء کیفی تعاملات خانه و مدرسه و در نهایت، منافع آموزشی و تربیتی دانش آموزان، به بهترین شکل بهره برداری شود.