اصالت نام «خلیج فارس» در پرتو اسناد و معاهدات بین المللی و راهبردهای ایران در برابر با تحریف های سیاسی

نام های جغرافیایی در نظام حقوق بین الملل صرفا مفاهیمی توصیفی نیستند؛ بلکه واجد آثار هویتی، تاریخی و حقوقی اند. «خلیج فارس» به عنوان یکی از کهن ترین نام های جغرافیایی جهان، در متون تاریخی، نقشه های رسمی، اسناد دیپلماتیک و معاهدات بین المللی به طور مستمر مورد استفاده قرار گرفته است. با وجود این سابقه مستند، در دهه های اخیر تلاش هایی با انگیزه های سیاسی برای تحریف این نام تاریخی صورت گرفته است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد تاریخی، گزارش های سازمان ملل متحد و منابع معتبر حقوق بین الملل، به بررسی اصالت نام «خلیج فارس» در پرتو اسناد و معاهدات بین المللی می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که کاربرد مستمر نام «Persian Gulf» در اسناد رسمی سازمان ملل متحد (United Nations, ۲۰۰۶)، نقشه های تاریخی معتبر (Harley & Woodward, ۱۹۸۷) و آثار حقوق دانان برجسته بین المللی (Brownlie, ۲۰۰۸; Shaw, ۲۰۱۷) بیانگر تثبیت عرفی و حقوقی این نام در نظام بین الملل است. همچنین تحریف این نام فاقد مبنای حقوقی بوده و بیشتر ریشه در ملاحظات سیاسی دارد. در پایان، راهکارهایی در حوزه دیپلماسی حقوقی، بهره گیری از ظرفیت های سازمان ملل و تقویت دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی ایران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

خلیج فارس ، نام های جغرافیایی ، حقوق بین الملل ، سازمان ملل متحد ، تحریف سیاسی ، دیپلماسی حقوقی