مدیریت خانواده

خانواده به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقشی حیاتی در سلامت روانی و انسجام جامعه ایفا می کند. با این حال، دگرگونی های ساختاری و فرهنگی در دهه های اخیر، چالش های نوینی را در مدیریت داخلی خانواده های ایرانی ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، بررسی الگوهای مدیریت خانواده و تاثیر آن بر پایداری و رضایت زناشویی با تکیه بر مرور نظام مند ادبیات موضوع است. روش پژوهش از نوع مروری-توصیفی بوده و با تحلیل دقیق پژوهش های داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که گذار از سبک های مدیریت اقتدارگرایانه به سبک های دموکراتیک و مشارکتی، همبستگی مثبت و معناداری با رضایت زناشویی و کاهش تعارضات دارد. همچنین، نقش میانجی «هوش هیجانی» و «مهارت های ارتباطی» در کاهش شدت تنش ها اثبات گردید. نتایج حاکی از آن است که شکاف نسلی ناشی از تحولات ساختاری و ورود فناوری، نیازمند بازتعریف مرزهای ارتباطی در خانواده است. این پژوهش بر لزوم آموزش مهارت های مدیریتی و روان شناختی برای زوجین تاکید دارد تا تاب آوری خانواده در برابر فشارهای اجتماعی و اقتصادی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

مدیریت خانواده ، تعارضات زناشویی ، رضایت زناشویی ، هوش هیجانی ، تحولات ساختاری خانواده