هوش مصنوعی در میدان نبرد: آیا الگوریتم های تصمیم گیر خودکار با اصول تمایز و تناسب در حقوق بین الملل همخوانی دارند؟

ورود هوش مصنوعی به عرصه نظامی، پارادایم های سنتی جنگ و حقوق بین الملل بشردوستانه را با چالش های بی سابقه ای مواجه ساخته است. این پژوهش به بررسی ناسازگاری ذاتی سیستم های تسلیحاتی خودکار مرگبار با اصول بنیادین حقوق بین الملل می پردازد. هدف اصلی، تحلیل موانع ساختاری الگوریتم های تصمیم گیر خودکار در رعایت «اصل تمایز» و «اصل تناسب» است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعه اسناد حقوقی و ادبیات تخصصی جمع آوری شده اند. یافته ها نشان می دهند که ماشین ها فاقد درک زمینه محور و شهود اخلاقی لازم برای تشخیص سیگنال های ظریف انسانی و وزن دهی کیفی به مفاهیمی مانند «رنج انسانی» و «ضرورت نظامی» هستند. شکست در اجرای دقیق این اصول منجر به افزایش ریسک نقض قوانین جنگ و ایجاد «خلا مسئولیت کیفری» می شود، زیرا انتساب جرم در زنجیره پیچیده تولید و استفاده از سلاح های خودکار دشوار است. نتایج تاکید می کند که تکیه بر تفسیرهای گسترده کنوانسیون های قدیمی کافی نیست. بنابراین، این مقاله استدلال می کند که ضروری است جامعه جهانی اصل «کنترل معنادان انسانی» را به عنوان خط قرمز حقوقی تثبیت کند. همچنین الزام به شفافیت الگوریتمی، ثبت لاگ های دیجیتال و تدوین پروتکل های الزام آور جدید، راهکارهای ضروری برای پر کردن خلاهای موجود و جلوگیری از تحمیل رنج های غیرضروری به غیرنظامیان معرفی می شوند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی نظامی ، حقوق بین الملل بشردوستانه ، سیستم های تسلیحاتی خودکار مرگبار ، اصل تمایز ، مسئولیت کیفری