تبیین مکانیسم های اثرگذاری ابعاد روان شناختی روش های نوین تدریس در آموزش ابتدایی

گسترش پارادایم های نوین آموزشی، لزوم توجه به زیرساخت های روانی و عاطفی فراگیران را در فرآیند یاددهی-یادگیری بیش از پیش آشکار ساخته است. هدف از مقاله مروری حاضر، تحلیل جامع و نظام مند ابعاد روان شناختی روش های نوین تدریس در آموزش ابتدایی و تبیین مکانیسم های اثرگذاری این متدها بر سازه های روانی دانش آموزان است. روش پژوهش در این مطالعه به صورت مروری-تحلیلی بوده و با تکیه بر یافته های متقن پژوهشگران داخلی و بین المللی، ابعاد گوناگون این پدیده واکاوی گردیده است. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که به کارگیری شیوه های نوین آموزشی نظیر یادگیری فعال، حل مسئله و الگوهای تعاملی، با تحریک ساختارهای شناختی ملموس، فرآیند درونی سازی مفاهیم را تسهیل کرده و منجر به ارتقای انگیزه پیشرفت و خودپنداره تحصیلی مثبت در کودکان می شود. این متدها با ایجاد تعاملات افقی و سازنده در کلاس، اضطراب ناشی از ارزشیابی های سنتی را کاهش داده و با تقویت عزت نفس، بستری امن برای تجلی خلاقیت، تفکر انتقادی و رفتارهای جامعه پسند فراهم می سازند. همچنین شواهد پژوهشی موید آن است که شایستگی حرفه ای معلمان و برخورداری آنان از هوش عاطفی بالا در کنار جو روانی حمایت گر مدارس، به عنوان کاتالیزورهای اصلی در جهت دهی مثبت به این سازه های روان شناختی عمل می کنند؛ هرچند موانع ساختاری و محیطی همواره اجرای بهینه این روش ها را به چالش می کشد. در نهایت، بر اساس فراتحلیل داده های موجود می توان نتیجه گرفت که توجه به ابعاد روان شناختی روش های نوین تدریس، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت همه جانبه یادگیری و سلامت روانی فراگیران در مقطع ابتدایی است.

کلیدواژه ها:

ابعاد روان شناختی ، روش های نوین تدریس ، آموزش ابتدایی ، انگیزه پیشرفت ، خلاقیت.