طبقه بندی هزینه های آموزش هوش مصنوعی بر عنوان دارایی نامشهود

هدف این پژوهش، بررسی امکان پذیری طبقه بندی هزینه های آموزش هوش مصنوعی به عنوان دارایی نامشهود است. علی رغم سرمایه گذاری های روزافزون سازمان ها در آموزش نیروی انسانی برای تسلط بر فناوری هوش مصنوعی، استانداردهای حسابداری موجود (مانند IAS ۳۸ و استاندارد ملی ایران) این مخارج را عمدتا به عنوان هزینه عملیاتی دوره تلقی می کنند. این رویکرد محافظه کارانه، عمدتا به دلیل فقدان «کنترل» سازمان بر دانش ایجادشده و عدم قطعیت در جریان منافع اقتصادی آتی است. با این حال، نظریه سرمایه انسانی بکر، تمایز مهمی بین آموزش عمومی و آموزش اختصاصی قائل می شود و نشان می دهد که آموزش های اختصاصی می توانند منافع پایدار برای سازمان ایجاد کنند. پژوهش حاضر با رویکرد کمی توصیفی و با بررسی ۲۴ شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده است. داده ها با استفاده از چک لیستی مبتنی بر پنج شاخص (قابلیت شناسایی، کنترل، جریان منافع اقتصادی، قابلیت اندازه گیری و ماهیت اختصاصی) گردآوری و با آمار توصیفی تحلیل شد. یافته ها نشان داد که مهمترین مانع برای سرمایه گذاری این هزینه ها، ضعف در کنترل سازمان بر دانش ایجادشده است. در مقابل، اکثر شرکت ها توانایی اندازه گیری قابل اعتماد هزینه ها را دارند. نتیجه آنکه طبقه بندی این هزینه ها به عنوان دارایی نامشهود در شرایط خاص (آموزش اختصاصی همراه با خروجی ملموس و مکانیزم های قراردادی) امکان پذیر است و نیازمند اصلاح استانداردهای حسابداری می باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، دارایی نامشهود ، هزینه آموزش ، سرمایه انسانی ، استاندارد حسابداری